Gezgin Doganlar

Hiç size de olur mu?

Hani filmlerde olur ya; başrol oyuncusu bir mektup alır,  okurken sanki yazan kişi okuyormuş gibi seslendirilir. Bunları filmde okunan mektubu biz de anlayalım diye yapıyorlar tabii ki biliyorum. Benim anlatmak istediğim gerçek hayatta olanı.

Yıllar önce eşim Kağızman da askerliğini yaparken ben planlarımızı gerçekleştirmek üzere Ankara dan evi İstanbul a taşımıştım.  Adamcağız kafayı yemişti. Yok yok ben ne yaptım diye değil, dedim ya herşey planlı idi. Tek derdi benim nerede oturduğumu kafasında tahayyül edememekti. Evi daha önce hiç görmemişti, neye benzediğini , eşyaların nasıl yerleştirildiğini,mutfağı kapıyı bacayı bilirsiniz işte.  O zaman farkettim ki aslında telefonla konuşmak yeterli olmuyordu. Sizin gerçekten iyi olup olmadığınıza inanabilmesi için içinde bulunduğunuz ortamı yaşamak istiyordu, en azından hayal ederek.

O zamanlardan beri dikkat ediyorum eğer yazan kişiyi tanıyorsam  mektubunu onun ağzından sesinden dinlemek benim için çok kolay oluyor. Mesela Can Dündar ın yazılarını hep onun sesi ile okurum ben, sanki televizyonda programını sunuyormuş gibi gelir bana. Nasıl mı? Yani mesela bir mektup bir not ve ya daha günceli bir email okuyorum değil mi ben yazan kişinin sesiyle okuyorum,  kendi kulağımda onun sesi var, gözlerim okuyor ama. Sonra evlerini yani nerede yaşadıklarını bilirsem de mektubun sahibini o evde o masada yerleştiriyorum kafamda. Sanki karşılıklı sohbet ediyormuşuz gibi oluyor.

Diyeceksiniz  gurbetteyken ikinci bir gurbete gitmek dokundu bu kıza. Yok yok ben iyiyim. Sadece sizlerin yazılarınızı okurken sizleri de görmüş oluyorum ve de çok seviniyorum demeye çalışıyorum. Hem belki size de oluyordur, ya da belki sizde denersiniz belki benim gibi sizi de mutlu eder.

Hani derler ya telefonda gülümseyin karşınızda ki ses tonunuzdan anlayacaktır diye, işte ben maillerimi okurken bile gülümsüyorum, hatta msn de sohbet ederken bile….