Gezgin Doganlar

11 Ağustos 2008 akşam saatleri  İstanbul’a doğru gidiyorum, Mudanya’dan deniz otobüsüne bindim. İki gün önce de aynı yolla Bursa’ya gelmiştim.  Yalnızım. Arda babası ile kaldı, ben yarın sabah bir iş toplantısına katılacağım. Garip bir his bu, iş toplantıları falan. Maillerimi  hep kontrol etme ihtiyacı… İngiltere den aldığım hani şu mailleini her dakika okumana izin veren tipten telefondan pek memnunum beni yolda bırakmadı. Gerçi Basri hatırlatıyor büyük ihtimalle beni yolda bırakmayan bu hizmetin faturası yüzünden  ben karı kediye yüklemişim bile. Ne yapalım yavaş yavaş öğreneceğiz.  Evet İstanbul’a toplantıya gidiyorum, hatta tatilimin hemen hemen bir haftasında çalıştım, interview falan yapıyorum.

İki yıl öncesine kadar aklımın köşesinden geçmeyen bir  yaşam ve işe sahibim şu anda. İnsan oğlu kuş misali, nerden nereye. 2002 de Dubai ye giderken dişhekimliğine devam mottosu ile yola çıkmıştım. Yurttaki hesap yurtdısında tutmamış ve ben bir türlü dişhekimliğine dönememiştim. Elimden geleni  yaptım ama aslında fırsatları değerlendiremedim. Dubai’de geçen 5,5 yılın tek tesellisi Arda gibi bir oğlum olması ve de kazanılan yeni dostluklar. Oraya gitmemiz ve de o güzel insanlarla tanışmamız lazımmıs diyorum.

İş evet işten konuşuyorduk.

BIldiginiz gibi Ocak 2007 de  Basri ile üçüncü 5 yıllık  kalkinma planı yapmamız gerektiğine karar verdik. Bir hedef belirlemeliydik yoksa Dubai nin lüksü, rahatı Ortadoğunun rehaveti üzerimize  bir daha kalkmamak üzere yığılmak üzereydi. Rotayı İngiltere olarak belirledik. Arda zaten İngiliz müfredatına ,göre eğitim yapan bir okula gidiyordu. Basri ise nasılsa bir iş bulurdu. Yine ve gene ben vardım düşünülmesi gereken. Ne komik değil mi Arda yerine Zeynep orada ne yapacak diye düşünmek. Belki de bunu yıllar önce yapmalıydık ya da Dubai de ki tecrübelerimizden bu tip bir hazırlanma ihtiyacının varlığını da öğrenmiş olduk.

Basri İngiltere de yaşam ve çalışma için gereken vize çalışmalarını yaparken bende geleceğimi planlamaya başladım. Öncelikle o sırada çalıştığım işten ayrıldım. Çünkü o işi değil bir başka ülkede dünyanın hemen hiçbiryerinde  yapmak istemiyordum. Peki ben kimim ne yapabilirim.

Allahım ne zor bir sorudur ‘peki hayalinde ne var?’ sorusu.Cevabını herhangi bir derste işledilerse de ben o derste yokmuşum. Öyle ya işte sana bir fırsat ne yapmak istiyorsan onu yapabilirsin. Uzuun bir sure bilemedim. Bildiğim tek şey çalışmak zorunda olduğumdu, kendi ruh sağlığım ve de tabii ki bu durumdan etkilenecekler için. Önce bir CV yazdım ben kimim ne iş yapabilirim diye. Sonra İngiltere deki eleman bulma sitelerini gezdim. Tümdengelim yaptım iş yerine önce tüm meslek gruplarında aranılan özelikleri inceledim, neler buldum neler. Özellikle evden çalışacaklara  yönelik ne  çok iş varmış meğerse ….

En önemli kriterim bu yeni iş hayatıma yeni bir lisans alma sorunu yaratmamalıydı. Ya da okullu olarak değil piyasadan da yetişebileceğin bir şey olmalıydı. En önemlisi de benimle dünyanın heryerine taşınabilmeliydi, ömrümüzün sonuna kadar İngiltere de kalamayacağımıza göre bir sonraki ülkeye giderken yeni bir iş aramasam iyi olurdu hani. Sonuçta İnsan kaynakları yönetimine karar verdim. Kendime örnek aldığım bir arkadaşımı izleyecektim. BU amaçla onun kaydolduğu okula uzaktan eğitim almak üzere kaydoldum. Sonra da başladım aranmaya. Sadece okuldan mezun olarak iş bulunamayacağını bbilebilecek bir yaşta olduğumu sanıyorum. Bu sefer teklifleri doğru değerlendirmekte  kararlıydım. Sonuçta bir İnsan kaynakları firmasına karın tokluğuna girdim.

Ve dünyam değişti.

Firmanın küçük olması ile varolan bütün projelerden haberdar oldum, kapalı kapılar ardında sirketlerde neler oluyor gördüm. Dünyanın ne kadar da globalleştiğini görebildim. Dubai de oturduğum yerden bir Amerikan firması adına dünyanın öteki ucu Papua Yeni Gine’ye  bir eleman göndermenin ne zor olduğunu öğrendim. Makarnacılıkta İtalya’ya kafa tuttuğumuzu öğrendim. En önemlisi ise insanların yeni bir iş teklifine aslında ne kadar açık olduğunu öğrendim.

Tam ben gaza gelmiş çalışırken Basri İngiltere den gelen teklifi kabul etti ve gidiş hızlandı. Bu durumda ben şirkette sadece 3 ay kadar calışmış oldum. Oysa ilanlarda 6 aylık tecrübe istiyorlardı. Bu seferde mi olmayacaktı. Şirketin sahibi bana İngiltere de de beraber çalışma imkanımız olabileceğini söyleyince yeni bir ümit doğdu. Bu durumda ben son güne kadar şirkette çalışmaya devam ettim.

İngiltere ye geldiğimizde evin ve de bizim yerleşememizi tamamlayınca şirkete hazırım dedim. Ama şirket buna hazır değildi ve de beni aslında terk etmişti bile.  Önce yıkıldım. Sonra bu sefer kendime daha hızlıca geldim, ortada yazılı bir iş sözleşmesi yoktu bu tip bir çalışma için ama aynı şekilde beni işten çıkardığına dair bir yazı ve ya söz de yoktu ki. Bu durumda ben CV mi ilgili sitelere uzaktan erişimle çalışıyorum diyerek yolladım. Garip ama gerçek işe yaradı. Dubai ismi kapıyı araladı, o kısacık 3 aya sığdırdığım projeler kapının açılmasına neden oldu. Şu anda bir firma ile 9 aydır artan bir yoğunlukla çalışıyorum. Yine elimde yazılı bir sözleşme yok. Aylarca aramasalar neden diye soramam, hatta fiyatımı bile arttırmaya korkuyorum ya vazgeçerlerse diye. Sütten dilim yanmış bi kere …

Haa dişhekimliğini bıraktım, evet evet bıraktım. İçimde bir yara kaldığını sanmıyorum, acıyan kanayan biryer yok gördüğüm kadarıyla.Demekki çok ta sevmiyormuşum diyorum. Özlediğim tek şey cerrahi işlemler yoksa başka bir şey değil.  Her projede yeni bir sektör öğreniyorum. En önemlisi yer bağımsız çalışıyorum. Daha  güzeli Basri ile aynı dili konuşabiliyorum, kan görünce bayılan bir koca ile cerrahi konuşamazsınız.. Ama daha da güzeli Arda bu duruma ses cıkarmıyor, çünkü yer mekan bağımsız çalışıyorum, o okuldan geldimi bende geliyorum. Eh ben daha ne isteyeyim ki…