iki ay oncesinden planlamistik bu sefer Kapadokya gezisi yapilacakti. Bırcok kisiye soylemistik ama ancak Durmus ve Funda islerini ayarlayabildi ve de Elkep Evi/Urgup adli butik otelden yerimizi ayirttik. Son ana kadar heyecan surdu ve de hatta savci beyimiz Durmus beyin de katilacagini ogrenmek ayri bir heyecan yaratti.

29 ekim de sabah erken Mersin’den yola ciktik, Fundalar IStanbul’dan, Durmus Ali Ikiz ve ailesi de Develiden yola cikmislardi. Biz Nigde Bor civarinda bir kamyoncu barinaginda mola verdik, ekmek ve de tahin pekmez pek bir lezzetliydi nedense:)

Derinkuyu’ya gidiyoruz derken Kaymakliyi bulduk ve de ilk molamizi verdik, Arda bu molaya itiraz etti grubun tamami bulusmadan gezmeye baslamaliydik ama ikna ettik ve de ilk yeralti sehrimize girdik:)

Sonra Durmus ile Zelve’de bulusabilecegimizi farkettik ve de hizla o tarafa dogru yola koyulduk. Bu arada Fundalar akilli bilgisayar tomtom a gore daha 3 saatimiz var seklinde mesajlar veriyorlardi bizde Zelvenin keyfini cikaralim dedik. Durmus Ali Ikiz ve esi Mehtap, kizkardesleri Serpil ve Ummu ve de annesi ile bzi bekliyorlardi. Bir de Ummunun oglu Efe ile tanistik ki, aninda bu iki afacan Zelve’yi ele gecirdiler. Arda Efe sayesinde Zelve ve Goreme acik hava muzelerinde tek basina alamayacagi keyfi aldi, tesekkurler Efe. 🙂

BU arada Fundalar beklediklerinden daha kisa bir surede Zelve’ye ulasabildiler:) ve de grup tamamlanmis oldu:

Serpil ve Ummu ve de Yenge ile gorusebilmekte cok iyiydi, Durmus’un bizimle bulusacagim diye gosterdigi gayrete cok tesekkur ediyoruz o ugrasmasa bizim beceripte ona gidecegimiz yoktu, hele benim Mehtap ile ilk defa gorustugum dusunulurse baya ise yaradi. gerci yagmurun etkisiyle ayrilirken soyle gerektigi gibi konusamadan ayrildik ama buna da sukur di mi? zaten orada kaldigimiz surece yagan tek yagmurda oydu galiba..

Sonra otelimiz bulduk guzel bir mekanmis, en onemlisi websayfalarinda ne varsa orada da vardi:) yani hic bir hayal kirkligimiz olmadi:)

Arda’nin Kuzey ile olan maceralari ise baska bir konu, Kuzey’le beraber yatip kalkmaktan bizi unuttu diyebilirim:) tabii saolsun Azize:)

Bu tip kisa da olsa beraber yapilan tatiller  cok onemli, cocuklar bunlari daha cok hatirliyor cunku gercekten de paylasim saglaniyor.

Arda yeralti sehirlerinde dusmanlara karsi

savasti, Ihlara vadisinde de basamaklari ingilizce sayarak yerli turisti kil etti:)

Iste boyle sizlerde katilabilseydiniz cok iyi olucakti, otelimiz gercekten de cok basariliydi ve de bir sonraki kapadokya turunda yine tercih ederim diye dusunuyorum. Balon icin Arda’ya sozum var megerse binmek istiyormus yavrucuk bende boyun biraz daha uzasin yapariz dedim bakalim simdilik bekliyoruz:)

Merhaba

Hepiniz merak ediyosunuz, ne yapti bu Gezgin Dogan Ailesi; sicak Dubai’den yagmurlu Ingiltere’ye gecis nasil oldu diye…

20 Aralik’ta ulkeye giris yaptik. Her ne kadar esyalarimizin buyuk bir kismini satmis, bir kucuk konteynirin yarisini dolduracak sekilde olan digger yarisini da kargo sirketi ile gondermis olsak ta yine de yanimiz da 7 parcacik! Bavul ile giris yaptik. Fazla bagaj ne kadar mi tuttu, lutfen sormayiniz!!!

Ingiltere de yapilacaklar listesini uygulamaya Cuma sabahi basladik.Oncelik Arda nin yeni okulu ile tanismaya verilmisti biz de hemen gittik.Okulda herkes Arda’nin gelisine hazirdi, bu tabii basta Arda’nin cok hosuna gitti. Tek sikintimiz okulun o gunden baslamak uzere 15 gun tatile girmesi olduL   Beklemesi   cok zordu…

Sonra iste sirasiyla polis karakoluna gidip nerede oturuyor oldugumuzu kayit ettirmemiz, banka da yeni bir hesap actirmamiz gibi yukte hafif pahada agir seyler vardi. Ne yazik ki bankada hesap actirma islemini basarmamiz (Noel tatili de saolsun) 5 gun surdu. Inanilmaz degil mi banka da hesabiniz olmasin canim demesi kolay tabii,ama bu hesabi vermeden  adamlar cep telefonu bile satmiyor desem , evinize telefon baglatamiyorsunuz desem ne dusunursunuz!

Neyse bu arada evin icinde varolan mobilyalari kullanarak bir ay gecirdik, ama bu Cuma gunu artik sevgili konteynirimiz geliyor. Ne mutlu bize ama aslinda asil is basliyor. Gelen esyalar ile evin icinde adim atacak yer kalmayacak.:(( Ha bu arada evimizi anlatayim. Iki oda bir salondan olusan,

guzel bir bahcesi, aydinlik sirin bir mutfagi olan, ve de 13 tane merdiveni olan iki katli bir ev. Pembe pancurlari yok ama evin rengi kizilJ)

Dubai’de bizi simartan evimizin ucte biri buyuklukteL  Nedendir bilinmez icinde bulasik makinesi yok ama bir ikili, bir uclu kocaman iki koltugu var. Uzun sure ortadaki sehpayi ne yapacagiz diye dusunurken aslinda onun bir tasari harikasi oldugunun kesfettik megerse bir ufacik hareketle aslida yemek masasi olabiliyormus!!! Tabii onu atmamaya karar verdik. Peki digerlerini atmaya karar vermis olmamiz ise yariyor mu , ne yazik ki hayirLHenuz ev sahibinden onay alamadik bu esyalari degistirmek istiyoruz diye attigimiz maile cevap gelmediL

Ayni maile bulasik makinesi taktirmak istiyoruz diye de yazmistik ama hala bir ses yok. Simdilik Arda’cim ile yikiyoruz, o cok mutlu bu isten ama nereye kadar devam eder bilemiyorum. Ayrica butun gun onun okuldan gelmesini bekleyen bir mutfakta hic hos olmuyorL

Neyse yedigimiz ictigimiz bizim olsun gezdigimiz yerleri anlatayim biraz da. Bulundugmuz Twyford aslinda bir köy, Wokingham adında bir kasabaya bağlı. O da Reading adı verilen bir ile bağlı. Hepsi birden Berkshire olarak anılıyor. Bizim anlayacağımız şkilde anlatırsak abimlerin oturduğu Kasaba bizim Twyford, Ömerli  Wokingham, Ümraniye Reading, Berkshıre da İstanbul olmakta.

Ve de Londra ya trenle en fazla 1 saat uzaklıktayız kı gayet keyıflı bir tren yolculugu oluyor. Aslında bu tren olayını ben çok seviyorum. Neden mi  bir kere arabanızı evinizin önünde bırakıp yürüyerek ya da bisikletinizle tren istasyonuna gidiyorsunuz. Bisikletinizi orada bırakabieleceğiniz gibi trene de alabiliyorsunuz. 7 dakikada Reading’tesiniz ya da 45*50 dakika da Londra’da. Sonrası zaten yürümece ya da metro. Bu arabanızı bırakabilmek çok önemli benim için. Hatırlatırım ki burada direksiyon sağda. Yani hani bize şöyle öğretmişlerdi “sağdan git hep sağdan” diye işte burada hep SOLDAN gitmen gerekiyor. Yollar çok dar. Yani Mini Cooper diye bir araba üretmek zaten kaçınılmazmış. Iki Mini nin zor geçtiği yerler var. Abartmıyorum…Tabii hani bize diyorsunuz ya neden Türkiye’ye uğramadan geçtiniz

diye. Işte bu direksiyona,yollara alışmamız gerekiyordu.Mesela benim  arabayı (Opel Vectra)ilk  kullandığımda seçtiğimiz en dar yolda arabanın ön lastiğini yandan yırtmak çok da zor olmadı. Bakınız foto:2 J)

Neyse bazı kötü olaylar size aslında güzel yerlere götürür derler. Yırtılan araba lastiğimizi tamir ettirmek için tamircilerin acılmasını bekledık (1 gün kadar) Sonra aldığımız adres bizi Thames nehrinin yanındakı bir baska köye götürdü. Ve biz buraya bayıldık. Foto:3

Bu arada Opel burada Vauxhal adı altında üretiliyor. Akıllı adamlar Opel’i birde İngiltere’de kullanılabilsin diye iki türlü üreticeğine burada üretım yapmışlar. Fiat/Tofas gibi. Tabii bu durumda kiraladığınız araba ya da taksilerin Opel/Vauxhal olmasına şaşmamak gerekiyor. Almanya’ da ki Mercedes taksiler gıbı.

Etrafımız hep ormanlık, bu konuda babamın kulaklarını çınlatıyoruz hep. St.Petersburg gezisi sırasında yol boyunca yağmur ve güneşe doymuş ağaçları gördükçe bu kudretten sulanmış ağacların büyüklüğüne hayran kalmıştı. İşte babacım durum buradada aynı. Yani uzun sure yeşil diye inlemiş birisi için burası bir cennet. Bu kişi ben oluyorum.

Şimdi eşyalarımızı getiren yepisyeni kamyon ( taşıyıcılar kamyonu incelemek istedikleri için bekliyoruz da) kapıda. Ben yine gelir evin içine nasıl da sığdık ama diye anlatırım.

Bizi izlemeye devam edin…

Twyford/Reading/Berkshire

17 Jan 08

KIZY ADASINDA ZAVALLI TÜRKLER!!!!!mi acaba!

 

Sabah 6 da uyandık.  Bugünün programı çok erken başlayacak. 8 de KİRSCH adasını gezmek üzere gemiden ayrılmamız gerek. Akşam bu gezi hakkında  konuşulurken adanın aynı anda gezilemeyecek kadar küçük olduğu ve gruplar halinde gezip gemiye geri dönüleceği  bilgisi tartışılıyordu. Söylentilere göre sabahın köründe ilk  grup olarak bizi yani Türk grubunun öne sürüleceği  ve diğer gruplar olan Avrupalı ekiplerin daha geç kalkma lüksüne sahip olacakları şeklindeydi. Mızıldanmalar zaten Kore de de ön saflara sürmüştü bunlar bizi seklinde ilerledi. Oysa elimdeki programda  önce esirler sonra prensler şeklinde bir not yazmıyordu  sadece sabah 8:15 de gemiden kesin ayrılmaca yazıyordu bir de 11:15 tekı dönüş saati tabii.  Galiba ben Arda ile uyurken kaçırdığım bilgilendirme toplantısından edinilen bilgi ile böyle olmuştu.

Sabah 7*30 da hemen herkes hazır. Ana Kraliçe yani turun Rusya daki  rehberi  dıyeceğim hanım bir anons ile 8*15 de dışarı çıkılacak diyor. Biz hazırız ama kapı ağzında beklemeyelim diye odada oyalanıyoruz. Yine de dayanamayıp 8 de cıktığımız da ne görelim bütün gemi coktan boşalmış. Bir tek bizim gruptan ses ve görüntü yok.  Neyse sonunda toplanıyoruz. Ama bu arada adada rehberlik edecek kişilerde  tüm gruplara dağıtılmış. Bir tek üvey evlat biziz ya bizim grubun rehberi ortada yok. Hatta grubun asıl lideri taa Adanalardan bizimle gelen rehberimiz  bile kayıplarda. Mutsuzluk dizboyu. Neden biz şeklinde  söyleniyor herkes. Bu arada akşamki milliyetçi duygularla karşılanan ve de karışıklığa yol açan gruplara ayrılma olayı da açıklığa kavuşuyor. Kizy adası bir açık hava müzesi ve küçük gruplar halinde bir rehber eşliğinde gezmemiz gerekiyor ve diğer gruplar rehberlerini de almışlar yola çıkmak üzere hazırlar.Peşlerinden gitme isteği  tipik empati karamsarlık duyguları ilee gitsek mi kalsak mı derken önümüzdekileri  takiediyoruz. Sürüden ayrılmayacağız ya!!!

 

Sansımıza hava güzel. Hatta Sıbırya soğuğu beklerken bahar havası ile karşılaşıyoruz.

Grup Kırsch adasından etkilenmiş ancak asıl etkiyi rehberimiz yaratıyor. Çünkü müzeden bize özel verilen rehberimiz Turkce konuşabiliyor. İlk söylediği HATAM OLURSA ÖZÜR DİLERİM oluyor. Grupçak kanımız kaynıyor.  Düşünsenize Ruısya nın kuzeyınde bir adacıkta tüm uıygarlık bizi terk etmiş bize ne olacak diye beklerken bir güzel genç bize kendi dilimizde her istediğimizi anlatıyor. Araya bir başka tercüman almama rahatlıgı ile her şeyi sorabiliyoruz.

 KIRSCH aslinda bir adalar toplululugu icinde ve de UN tarafından korunmaya alınmış  doğası ve sahip olduğu ahsap evleri ve  ilginç kilisesi ile görülmeye değer bir yer.  Tek bir çivi bile kullanılmadan yapılmış ahsap kilisenin fotografını  koyuyorum. Efsaneye göre kiliseyi yapan tek kişi imiş ve de  inşaat bitince kullandığı baltayı nehire atmışmış. Rehberimiz Alexy nin anlatımına göre çam ağaçları kış aylarında kesilirmiş ve de inşaatta kullanılırmış. Kilisenin kulelerinin görünümü sanki gümüş kaplama kullanılmış gibi ama sadece sadece ahsap kullanılmış tam detayını bilemiyorum ama yine bu çam ağaçlarının farklı kesilmiş kerestelerinin kullanılması ile elde edilmişmiş Yapımında hiç çivi kullanılmamış olmaması da ayrı bir ilginç tarafı.Bizim gördüğümüz çiviler restorasyonda kullanılıyormuş orjinalden değilmiş.  Resimde gördüğünüz iki ayrı binanın bir tanesi Kışlık Kilise diğeri yazlıkmış.

Bu ada nın müze kısmı bir de köy halkının olduğu ve şu anda 69 kişinin yaşadığı köyü de var. Resimde gördüğünüz ahşap evlerde hayvanları ve de tekneleri ile beraber yaşıyorlarmıış. Iklımın sertliği her türlü ihtiyacı ev içinde gidermeye yöneltmiş. Ama banyo/tuvalet  için nehrin kenarında küçük barakaları var. Evde en ilgimizi çeken yer ocak olarak kullanılan alan.Adı İZBA olan bu ocak aslında duvar içine oyulmuş bır odun fırını. İlginç kısmı ise bu fırının üst kısmı duz yapılmıs ve yaşlılar ve de çocuklar için yatak olarak kullanılıyormuş en sıcak alan olarak.

 

Ev içindeki yerleşimde dini olarak kutsandığı düşünülen evin  tek köşesi her türlü önemli işin yapıldığı en aydınlık mekan olarak belirlenmiş. Hatta bu köşeye dini bir sembolde konulmuş.

Alexy tarım da yapıldığını söylüyor ancak belki köyde yapılıyprdur çünkü müze kısmında tarıma elverişli bir alan göremedik.

Turun sonunda kimse bize neden kötü davranıldı demiyor diyemiyor. Hatta herkesin yüzünde ayrıcalıklı olmanın tebessümü var. Kendimize güvenimiz geri geldi ikinci bir emre kadar da orada kalacak. 

Bu sene annemlerin ne zaman geliyorsun sorusu meğerse aslında kendi tatil planlarını yapabilmeleri içinmiş.  Meğer onlar Haziran sonunda St. Petersburg- Moskova  arasında  gemi ile BEYAZ GECELER  turu yapmayı planlamaktalarmış. Ee kanbersiz düğün olmaz dedik ve de Arda ile hemen ucundan yakaladık teklifin. Okul 21 Haziran da kapandı biz 22 Haziran sabahı  İstanbul da hazır ve de nazır idik.

THY nin 401 sefer sayılı St Petersburg uçağına bindiğimizde bu yöne giden tek grubun biz olmadığımızı anladım. Eğlence gemiye kadar beklemeyecek ve uçakta başlayacaktı. St.Petersburg –Moskova arasındaki  turların tren,uçak ve ya gemi  aktarmalı olmak üzere üç ayrı  türü varmış.  Ve işte bu üç ayrı tur grubunuda tek uçak İstanbuldan Petersburga götürüyordu.  Bu seçilmiş uçağa binene kadar en az bir aktarma yapılmış olduğu için grup içi kaynaşma sağlanmıştı. Sırada gruplararası iletişim vardı. Önce klasik ne tarafa sorusu yani hangi turla demek istiyorum. Ellerde diğer grubun programları ve tabii ki fiyatları ve bu fiyata ne dahil tarzı detaya inmeler. Bu arada gündüz yapılan yolculuk sebebiyle aslında vaadedilen gün sayısındaki eksikliğin yeni anlaşılmasıda cabası. Uçağın arka tarafında tam bir kadınlar hamamı var. Zaten uçakta küçük öyle fazla uzağa da kaçamıyorsunuz hani.

Sonra yemek servisi başladı. Servisin başladığını görünce acıkmış olduklarını anladılar ve bu seferde yemek neden hemen onlara servis yapılmıyorki söylenmeleri başladı. Bu arada çok seyahat edenler bilir ki THY de servis istemek boşuna cabalamaktır. Genelde sizi duymayacak olan hosteslerin vicdanına bırakılmışsınızdır. Ancak bu uçakta ben yanılıyorum. Uçakta hemen hiçbir  aksesuarın olmaması güleryüzlü servis elemanları sayesinde unutturuluyor. Hatta adı Tuba olan kızcağız elinden geldiğince o gülümsemeyi hiç bırakmadan hemen geliyorum diye sözler bile veriyor. Ama bu grup psikolojisi ile kendine güveni bir ton olmuş teyzeler onu rahat bırakmıyorlar. istemeye seslenmeye devam ediyorlar. İnsanların grupiçindeki özgüveni ise görülmeye değer.  Bazı yolcuların Hosteslerden  istedikleri servisi normalde bir  altın gününde arkadaşlarından  isteyemeyeceklerinden eminim.   Ama en büyük yüzsüzlüğü çay kahve servisi sırasında görüyoruz. Tuba yine tüm şirinliği ile "Ben size çay tavsiye etmiyorum çaylar sallama çay kahve vereyim ben size" diyor. Teyze  kendisine serviste kusur etmeyen kızı yakalamış "Ay acaba çicek çayı var mıdır?" diyor. Tuba akıllanmıyor ve "olmaz ki olsa olsa benim çantamda belki çıkar" diye şaşkın bir cevap veriyor ve teyze bir atmaca keskinliğinde  "Ihlamur olursa iki tane isterim" diyor.  Tuba şaşkın ama çantasına bakacağından eminiz.  Ihlamur var mıydı bilemiyorum ama Tuba nın bu hislerle bu sektör de fazla kalamayacağını tahmin edebiliyorum.

                                                         

Veeee 3 saatlik yolculuk sonunda yağmurlu bir Petersburg havaalanı bizi karşılıyor.

1 saat kadar pasaportta beklerken dışarda en az bir saatimiz daha olduğunu bilemiıyoruz tabii. Bizi karşılayan rehber  hanım elimizdeki dövizi havaalanında değiştirmemiz gerektiğini  önümüzdeki günlerde exchange yaptırmamızın zor olacağını söylüyor.Havaalanında   beklediğimiz extra 1. saatin sonunda exchange ofisin parası bitiyor ve parasını bozduramamışların şaşkınlığını da alıp bizi gemimize götürecek otobüslere biniyoruz.