Gezgin Doganlar

Bir evin bütün elektrik uzatma kablolarında bir sorun olabilir mi

Bir aile ki hep bir uzatma problemi yaşamak durumunda…

Aldığınız aletlerde iki çıkış ama sizin evdekiler üç girişli olunca bu durumda bu şirin elektrik fişleri ile uzatmalarda özel girişleri tutturmaya çalışırsınız. 4 tane girişi var heyoo diye aldığınız çoklu uzatmada bir tane giriş çalışıyorsa mutlu olursunuz:…

Günlerce önünüzde duran Wire-less İnternet e bağlanmayı  sağlayan mutluluk çubuğunu o en lazım olduğu zamanda artık bulamıyor olmak…

Mutfakta bilgisayar da olsun, hani aileyi ayırmayan biraraya getiren tipinden olsun dersiniz, bir koşu gidip en uygun, maliyeti az birşey alırısınız sonuç: çalışmazzz… Saatlerce sürünür  çalıştırırsınız ama artık hevesiniz kaçmıştır…Wireless internet ağınıza sizden izinsiz kimse girmesin diye şifre koyarsınız, sonra şifrenizi unutursunuz yeni  makinede bu sefer  siz giremezsiniz…

Eski lap-top da bir şey vardı bir şifre, dur bir açayım bakayım dersiniz çalışmaz pili bitmiştir ve tabii siz şarj aletini  bulamazsınız.

Bu arada 2 tane hiç açılmamış headset Microphone , neyi birbirine bağladığı bilinmeyen bilumum kablo, ara bağlantılar, 2 tane web cam bulursunuz, ama yok şarj aletini ve de o mutluluk çubuğunu bulamazsınız!!!

En son geçen hafta artık video kameranın  şarj aletini aramayı bırakmıştım galiba.

Bu evden bazı şeyler kayboluyor, acaba korkmalı mıyım?.. En son okuduğum kitapta, bu evden birşeyler kaybolma olayını muzip cinlerin yaptığına dair yaşanmıs bir hikaye vardı da…

Hiç size de olur mu?

Hani filmlerde olur ya; başrol oyuncusu bir mektup alır,  okurken sanki yazan kişi okuyormuş gibi seslendirilir. Bunları filmde okunan mektubu biz de anlayalım diye yapıyorlar tabii ki biliyorum. Benim anlatmak istediğim gerçek hayatta olanı.

Yıllar önce eşim Kağızman da askerliğini yaparken ben planlarımızı gerçekleştirmek üzere Ankara dan evi İstanbul a taşımıştım.  Adamcağız kafayı yemişti. Yok yok ben ne yaptım diye değil, dedim ya herşey planlı idi. Tek derdi benim nerede oturduğumu kafasında tahayyül edememekti. Evi daha önce hiç görmemişti, neye benzediğini , eşyaların nasıl yerleştirildiğini,mutfağı kapıyı bacayı bilirsiniz işte.  O zaman farkettim ki aslında telefonla konuşmak yeterli olmuyordu. Sizin gerçekten iyi olup olmadığınıza inanabilmesi için içinde bulunduğunuz ortamı yaşamak istiyordu, en azından hayal ederek.

O zamanlardan beri dikkat ediyorum eğer yazan kişiyi tanıyorsam  mektubunu onun ağzından sesinden dinlemek benim için çok kolay oluyor. Mesela Can Dündar ın yazılarını hep onun sesi ile okurum ben, sanki televizyonda programını sunuyormuş gibi gelir bana. Nasıl mı? Yani mesela bir mektup bir not ve ya daha günceli bir email okuyorum değil mi ben yazan kişinin sesiyle okuyorum,  kendi kulağımda onun sesi var, gözlerim okuyor ama. Sonra evlerini yani nerede yaşadıklarını bilirsem de mektubun sahibini o evde o masada yerleştiriyorum kafamda. Sanki karşılıklı sohbet ediyormuşuz gibi oluyor.

Diyeceksiniz  gurbetteyken ikinci bir gurbete gitmek dokundu bu kıza. Yok yok ben iyiyim. Sadece sizlerin yazılarınızı okurken sizleri de görmüş oluyorum ve de çok seviniyorum demeye çalışıyorum. Hem belki size de oluyordur, ya da belki sizde denersiniz belki benim gibi sizi de mutlu eder.

Hani derler ya telefonda gülümseyin karşınızda ki ses tonunuzdan anlayacaktır diye, işte ben maillerimi okurken bile gülümsüyorum, hatta msn de sohbet ederken bile….

Okulların açıldığı şu sıcak Eylül ayında tüm annelerin yürekleri pırpır; “Aman benim okul çağına gelmiş bir çocuğum varmış” şaşkınılığı ve mutluluğu yaşıyorlar. Küçüklerde anneden ayrılma korkusu; büyüklerde okulu özlemiş olmakla oyundan geri kalınacağını bilmenin arasında kalan bir duygu herkes bir umut bir heyecan okul yolunda. Özellikle Dubai’ye yeni taşınmış ve de yavrucak İngilizceden bihaberse endişeler büyüyor ama vazgeçmek yok bu iş yapılacak.

İster yeni gelmiş olun ister sadece okulu değiştirmiş olun yeni okulda ilk gün hep zordur. Yaş, dil ırk ayırtetmez hep ya olmazsa, ya bu maya tutmazsa korkusu vardır. Küçüklerde bu hissi anneler babalar taşırken büyük sınıflar kişilik gelişimindeki iniş çıkışların yanısıra bir de bu strese göre biçim almaya çalışırlar.

Nerden mi biliyorum? Ben 11 yıllık ilk, orta ve lise öğretimi süresince 7 okul değiştirmiş biriyim. Her okul ayrı bir macera ama başlangıçlar yani ilk günler hep aynı sadece biri hariç. Hemen hepsinde ilk dersyılı açılış konuşması sırasında sınıflardan uzakta beklenilir, sonra sınıfa ya sınıf öğretmeni ya da müdür yardımcısı ile gidilir ve de sınıfa tanıştırılma işleminden sonra herşey normal akışına döner. Yani sınıf siz yokmuşsunuz gibi kaynaşır önce, sanki hiç size bakmıyor gibidirler ama aslında tepkilerinizi ölçerler ufaktan sizi denerler belki ama bunlar diğer günlerin konusu – yavaş yavaş araya kaynaşıverirsiniz. Koca ders yılının sonunda sizin ne zaman onlara katıldığınızı bile hatırlamazlar, sanki siz ta enbaşından beri oradaymışsınız gibi yaşanmıştır herşey. Önemli olan o ilk günü atlatabilmektir.

İşte 20 sene önce bir Eylül sabahı Mersin Anadolu Lisesi’nde hiç tanımadığım bir öğrenci grubunun yakınında onlara fazla karışmadan beklerken aklımdan geçenler bunlar. O gün okullar açılıyor ve ben öğrenim hayatımdaki 7. okula nakil oluyorum. Bu son olur diye umuyorum zaten lisenin bitmesine iki yıl kalmış bir daha taşınmayız herhalde. Aslında bu kadar okul değişikliği beni biraz -olaya alıştık artık- durumuna sokmuş yani pek bir sıkıntı yok. Müdür Beyin açılış konuşmasını bitirmesini bekliyorum, sonrası Allahkerim. Sınıfa giderim beklerim derken; duyduklarıma bir anlam veremiyorum. Müdür Bey ki bölgede disiplini ile ünlü biri, okullarında nakil öğrencileri hiç sevmediklerini bu dışardan gelen yaratıklar yüzünden okullarında sorun yaşadıklarını yoksa sevgili yıllanmış ögrencilerinin aslında ne kadar başarılı olduklarını falan anlatıyor. İnanıyor ki geçen yılın ÖYS sonuçlarında başarısız olan toplam 5 kişi de zaten bir ara bu okula bırakılmış nakil öğrencilerdenmiş…

Nasıl yani!!!!

İlk şaşkınlıktan kurtulmaya çalışıyorum ben de bir nakil oğrenciyim ve benim aralarına karışmama izin vermeyecekler mi acaba korkusu yasamaya başlıyorum. Herkes bilir ki balık baştan kokar ve bir sıkıntınız olduğunda koşacağınız yerdeki kişi size baştan işe yaramaz gözü ile bakıyorsa vay halinize…

Neyse ki olaylar korktuğum gibi gelişmiyor ve de sınıf arkadaşlarım beni ve benimle birlikte aynı sınıfa yeni gelen diğer kız öğrenciyi aralarına almakta hiç sakınca görmüyorlar. Hatta oturduğumuz sıraya gelip tanışanlar bile var. Sonradan öğreniyorum ki onlarda nakil gelmişler sadece benden 3-4 yıl önce ve de benden daha kötü şartlarla karşılanmışlar. O yüzden de beni aralarına almakta bir an bile tereddüt etmediler. Müdürün tavrı hiç değişmesede ben kendimi hiç yabancı hissetmedim o sınıfta.

Bir çocugun hayatındaki en büyük değişikliktir okul hayatı. Ve çocuklar değişikliklere yeniliklere daha açıktırlar.Okul en güzel mekandır arkadaslıklar için ve arkadaşların yardımı ile en zor günlerde atlatılır.

Kolay gelsin…

Dip Not:  Hani o sıramıza gelip bana hoşgeldin diyen arkadaş vardı ya işte o benim hayat arkadaşım, eşim oldu sonunda.